Bonnie Prince Billy yine yaptı yapacağını dermişim. Şaka lan demem tabi. Bugün hazır konseri varken, öğrenci bileti kaldı mı, yine kapı duvar mı olucak gerginliğiyle son albümü Beware tekrar tekrar sardırırken bir şarkıya takıldım kaldım. Diğerleri üvey evlat değil elbet. Onların da sırası gelecek.
Albüm yine lise defteri kenarına köşesine yazılacak güzel sözlerle dolu, adam yaşamış da yazmış diyor insan. Nerden biliyosun derseniz o kadar sakal uzatmasak da biz de yaşıyoruz. İnsanın kendiyle yüzleşebileceği yalnızlıkta söyleyebilecekleri güftelerde seçiliyor hep. Sahip olma içgüdümüzün hangi noktalara varabileceği gerçeği, gidince kalanlar, kalınca gidenler, kalabalıklar içindeki baldızlığımız ve sıradanlığımız, çaydanlığımız.
Her albümde kendini yenileyip yine aynı olabilmek de bi başarı Boniciğim. Bunu laf olsun diye söylemiyorum. Hakikaten aynı ama yeni. Gitarı bir başkası tıngırdatınca mı böyle oluyor bilmiyorum. Aynı üzümü başka topraklarda yetiştirip, şarabını bize içiriyor bu hergele.
Bu noktada indie pop, folk falan yalan, şeker şeker arabesk yapmış sanki. Ama güzelinden. En güzel arabesk de aslında insanın kendine acımadan, bu ufak tefek yaralarla yaşamasını bilmesi, gerekirse yolup yolup iz bıraktırması, izlere baktıkça hatırlamaması, hatırladıkça bakması.
Aşağıdaki skroplara doyamayasıca şarkının üstüne basınca iniyor. Basın lan!
gözünün yağını yiyim bonnie amcanın
YanıtlaSilBoni amca kalabalık kitlelere seslenmiş babil dolaylarında. Öyle diyorlar.
YanıtlaSil