Özünde iyi bir insansın.

2010-07-01T01:30:00.004+03:00

Ülkemizin amerikancı asfaltçı politikalarıyla yeşermeye fırsat bulamayan demiryolu ağımıza rağmen bir çift çizgi üzerinde gitmenin tadını az biraz biliriz.

Japone Daihei Shibatai, eksen kaymasının güç, devinen manzaranın hepimizce aşikar olduğu bir düzlemde çok şık ve basit bir hareketle yerden ziyade göğü ve ona ağanları gözümüze sokuyor.

Dünyanın en hızlı trenleri Shinkansen'le, kulaklıklarımızda VanShe'nin So High'ı çalarken Shin-Osaka istasyonundan Tokyo'ya; yani mütevazi bi şehirden yola çıkıp, istasyonlarla kesilen ufuğun banliyö çatılarını süpürüp, yeri öptükten sonraki zarif ve görkemli yükselişini kah fütüristik manzaralara kah bir göl kenarı huzuruna yorarak hissettirmeyi başarmış.

Videoyu huşu içinde izlerken beni rahatsız eden tek şey; bize uzak, ele yakın doğunun modernizm kokan şehirlerinde bile göz tırmalayan ortak baş belamız elektrik direkleri.

2010-06-26T12:38:00.008+03:00

Bağımsız bir Amerikan filminin arka sıra fonlarından fırlamış gibi duran Parizyen grup Mondrian, kuru kuru gitmeyen şarkılarını Jesus Hernandez'in marifeti kliplerle bulamışlar. Bir artı biri üç çıkaran sonuç matematik dünyasında çığır açacak gibi görünüyor.

Mondrian'ın olayını tam anlayamamakla birlikte; kendileri "Kim bu Mondrian?" diyenlere şöyle diyorlarmış. "İki dakikalık POP'un konsantre tadını, POP'un iyi dokunmuşunu, otomatik POP'un halk için olanını seven Roman Oswald ve Morning Clash'ten oluşan Fransız müzik grubu"

Aşağıdaki üçlemenin bize aşk, meşkle ilgili söylecek sözleri var. Henüz aşkı tatmamış hassas bünyelerin ilkini transit geçmesi, Aşk-ı Memnu travmasını atlatamayanların sonuncusundan uzak durması kendi yararlarına.

2010-03-12T10:06:00.014+02:00

Zamane ruhunun insana kattığı en fena özelliklerden biri de eskiden mitlere, kahramanlara mahsus borderline halinin artık hepimizin kendi filmine sirayet etmesi. Denizin ufuk çizgisindeki yatay halinden çok, sahile vuran dalgalar (tsunamicik) bizi daha bi cezbediyor. Dibimizle o kadar meşgulüz işte, hâlbuki deniz aynı deniz. İnanılmaz eğlenmeler, buna çok güldümler, ölmeler, bitmeler o kadar sıradanlaştı ki; ölümden çok, herkese uğrayacak kof ölümün bizim tartımızdaki bezdirici ağırlığı konuşuluyor. Bu konuyu örneklerle açıklamak farz oldu diyerek sözü Vonnegut arkadaşımıza bırakıyorum.

Vonnegut önündeki tahtaya içi boş bir grafik çiziyor:

Grafikte zaman soldan sağa ilerliyor, mutluluk aşağıdan yukarıya hareket ediyor. Vonnegut, Külkedisi masalını grafik üzerinden anlatmaya başlıyor:

Masal, külkedisinin sefil hayatını uzun uzun anlatıyor: Evde ovulmadık şömine, silinmedik cam çerçeve kalmıyor, olmadık angarya emrediyor üvey anne, kardeş mezalimi diz boyu… Derken bir haber: Kral balo tertiplemiş, tüm genç kızların gelmesini istiyor. Pırpır ediyor yüreği Külkedisi’nin, bir umut ışığı, bir heyecan… İyilik perisi çıkıp geliyor, en kıyağından bir elbisesi oluyor garibanın, şıkırtılı bir de fayton. Tek şart, saat onikiyi vurmadan eve dönmesi gerek.

Baloya gidiyor, saniyesinde kalbini çalıyor prensin. Sanki dans etmiyorlar, havada kırlangıçlar gibi sarmaşıp öpüşüyorlar. Saat onikiyi vurunca Külkedisi sevgilisine vaziyeti çıtlatmadan kayıplara karışıyor. Yine acıların dünyası, yine yine kahpe felek, yine hep yek. Yerleri süpür, olmadı bir daha, şimdi ovala, iyice parlasın. Ama olsun, o güzel gecenin ardından bunca eziyet vız gelir, tırıs gider. Kalender meşreptir Külkedisi, zaten çok geçmeden prens narin yârini eliyle koymuş gibi bulacaktır. İşin burasında grafik köşeden patlıyor, çünkü Külkedisi’nin duyduğu mutluluk, insan aklının alamayacağı ölçüde fazladır.

“Herkes bu masala bayılıyor!” diyor Vonnegut. “Aynı tema bugüne dek binlerce kez, binlerce hikâye ve masalda işlendi. İşin garibi, sıradan insanlar kendi yaşamlarının da böyle olacağını sanıyor.”

Sonra tahtayı siliyor “Şimdi çok tutulan başka bir temaya, felaket hakiyesine göz atalım.

Yazın ortası, öylesine bir gün, herhangi bir kasaba. Yaşlılar uyukluyor, çocuklar oyuna kaptırmış, ortalıkta koşturuyor. İçlerinden biri bir kör kuyuya düşmesin mi? Ahali, imdat deyip bağıran cılız sesi duyar duymaz toplanıyor. Küs, fesat, dargın, yorgun kim varsa kuyu başına birikiyor, el ele verip hep beraber çocuğu oradan kurtarıyor. Önceden kavga döğüşe kaptıran, arası limoni olan kim varsa bu vesileyle barışıp cümbür cemaat mutluluğa yelken açıyor.

“İnsanlar bu masala da bayılıyor! Anlaşılır gibi değil. Hayatın bu iki masalla hiç ilgisi yok. Hayat dediğin esasen şöyle bir şey:”

Benzer olaylar, benzer insanlar, benzer mekânlar… Hayatlarımız birbirine benziyor; arada ufak tefek iniş çıkışlar oluyor ama sonuçta büyük bir numara, dilden dile anlatılacak hikâye falan yok ortada. Hayatlarımız kendimize itiraf edemeyeceğimiz denli küçük, ufacık. Acılar da öyle, sevinçler de… Vaziyet öyle vahim ki, manzarayı görebilmek için büyüteç kullanmak gerek.

“Filmlerde, kitaplarda yer alan acılı, sevinçli hikâyelere doymuş halde büyütüldüğümüz için, hayatımızın da devasa iniş çıkışlarla dolu geçmesi gerektiğini sanıyoruz. Zerre dram içermeyen birçok durumda, varmışçasına türlü şekle girmemiz, hayatımı yazsam roman olur dememiz bu yüzden.”

Sırf bu yüzden insanlar kafa göz birbirlerine dalıyor, spor niyetine delice işlere kalkışıp kendilerini dağlardan tepelerden atıyor, yok yere terliyor ve yoruluyorlar. Sırf bu yüzden başımıza ne gelse bire bin katıyor, pireyi deve yapıyoruz. Kendimizi kandırıyoruz, hepimiz, donuk hayatlarımızı masallarda geçen pırıltıyla kuşatmanın peşindeyiz.

2010-01-26T02:34:00.003+02:00

Bilim dünyasındaki son gelişmeler artık yere düşen kuru sulu ne varsa yutabileceğimizi söylemekle kalmıyor, zamana karşı sürdürdüğümüz yarışta bir nebze de olsun bizim elimizi güçlendiriyor. Konnektikat'a selam olsun!

Yeni Yeasayer

2009-12-08T01:37:00.002+02:00

Kings of Convenience

2009-07-18T00:31:00.008+03:00

Yeni albüm yoldaymış, geliyormuş. Eylül sonunda kucağımıza düşsün diye bekleyedururken, şimdilik "cold" hanımla idare edelim. Cold dediğine bakma. Yine sıcacık, yine yumuşacık.

Hey baby, what is love?

Kings of Convenience - Mrs. Cold

Billie Jean Is Not My Lover

2009-06-29T00:50:00.008+03:00

Bugün (aslında artık dün) televizyonda haberlerini izleyince yazasım geldi böyle bir coştum senin için insanlar geri geri bile yürümüş. Geri geri yürümek diyorum, sözde moonwalk'larını izledik, bizim bildiğimiz geri geri yürümek eylemi, "anma" faaliyeti olunca insan bunu fazla sorgulamıyor tabi. Sorgulamamak da lazım zaten.

Vadevır.

Huzur içinde uyuyasın ey sevgili moonwalker..

2009-06-22T22:20:00.025+03:00

Biz onları long distance call'la tanıdık. Sevdik saydık. Meğer neden sonra unutup gitmişiz kendilerini. Onlar boş durmamış, yakın zamanda yeni bir albüm yayımlamış. Hypem sağolsun, gözüme/kulağıma iliştirdi bir parçalarını. Hoş mu hoş olmuş. Devamına da bir göz atmalı, evet.

Tadımlık Wolfgang Amadeus Phoenix o vakit;

Love Like A Sunset Part I

Long Distance Call

N is for numb

2009-05-18T04:34:00.003+03:00

Gecenin bir körünce otoket ekranına ebleh ebleh bakmamdan mütevellit benim harfim n olsun istedim. Elinizde sözlükle izlemeniz elzem olan sıradaki klip ne türde olursa olsun projeler üzerine kafa yoranlara gitsin. Sinir bozucu insan olarak filmin sonunu şimdiden söyliyeyim. Z is for zero. Ama merak etmeyin mutlu sonla bitiyor.

Bonnie 'Prince' Billy - Beware

2009-05-02T21:59:00.020+03:00

Bonnie Prince Billy yine yaptı yapacağını dermişim. Şaka lan demem tabi. Bugün hazır konseri varken, öğrenci bileti kaldı mı, yine kapı duvar mı olucak gerginliğiyle son albümü Beware tekrar tekrar sardırırken bir şarkıya takıldım kaldım. Diğerleri üvey evlat değil elbet. Onların da sırası gelecek.

Albüm yine lise defteri kenarına köşesine yazılacak güzel sözlerle dolu, adam yaşamış da yazmış diyor insan. Nerden biliyosun derseniz o kadar sakal uzatmasak da biz de yaşıyoruz. İnsanın kendiyle yüzleşebileceği yalnızlıkta söyleyebilecekleri güftelerde seçiliyor hep. Sahip olma içgüdümüzün hangi noktalara varabileceği gerçeği, gidince kalanlar, kalınca gidenler, kalabalıklar içindeki baldızlığımız ve sıradanlığımız, çaydanlığımız.

Her albümde kendini yenileyip yine aynı olabilmek de bi başarı Boniciğim. Bunu laf olsun diye söylemiyorum. Hakikaten aynı ama yeni. Gitarı bir başkası tıngırdatınca mı böyle oluyor bilmiyorum. Aynı üzümü başka topraklarda yetiştirip, şarabını bize içiriyor bu hergele.

Bu noktada indie pop, folk falan yalan, şeker şeker arabesk yapmış sanki. Ama güzelinden. En güzel arabesk de aslında insanın kendine acımadan, bu ufak tefek yaralarla yaşamasını bilmesi, gerekirse yolup yolup iz bıraktırması, izlere baktıkça hatırlamaması, hatırladıkça bakması.

Aşağıdaki skroplara doyamayasıca şarkının üstüne basınca iniyor. Basın lan!

Bonnie 'Prince' Billy - There is something i have to say

sktrt.rg

2009-05-01T15:56:00.008+03:00

Horaley'den aşina olduğumuz Erkin Gören'in yeni icraatı;

http://www.siktiret.org/

Bu ilk değil, son da olmayacak sevgili okuyucu. Sen de "gözünü kırpmadan" siktir et bak, nasıl iyi geliyor... --demiştik...

Gün oldu devran döndü tabi. F5'le yenilediğimiz, okudukça keyif aldığımız siktir edişler amacını mı sapıttı, "neler oldu?" Onun en güzel açıklaması, üzerine bir nokta, bir virgül, bir kelam eklemeye gerek olmayacak aşikarlıkta sitede duruyor. "İnsan faktörünü göz önüne alarak" tekrar geri geleceği vakit yakındır umarım. Değilse de siktir et, çünkü zaten dünya yarrak gibi.

Obama'nın hatırlattıkları

2009-04-24T23:50:00.014+03:00

(Ali Cabbar - Alienation)

Tam da Obama'yı unuturken ben niye hatırladım, kırk yıllık köşekadısı başlığını niye attım bilmiyorum. Yakın zamanda yerli yabancı bir şehirler turu attıktan sonra, karşılaştırmalı başka İstanbul yok kişisel telkinimizi bir kenara bırakarak konuşmak lazım belki de.

Obama bana neyi hatırlattığına dönersek, o malum gün Fındıklı-Sirkeci hattı için tramvayına yönelmiş, akbilimin dalili dalili ötmemesine daha sevinemişken bi anda arabalar gerisin geri dönmeye başladı, tramvaya ise kal gelmişti. Mihrakların iç ve dış ikiye ayrıldığı ülkemizde çok enteresan bir durum değil tabii ki böyle müdahaleler. Neticede deh dersin gider, çüş dersin dururuz. Ben de kimse dehlemeden aktarma yapmadan tabanvaya bindim. Yürürken her zaman alışık olmadığımız bir oran orantı söz konusuydu. İkiye beş metre ebatlarında yaklaşık bi buçuk metre yüksekliğindeki teneke kutular yok olmuş sadece biz insanlar ve caddenin getirdiği yükten boy atmış binalar vardı. Açıkçası çok güzeldi. Böyle çapraz falan gidebiliyordu insan. Keskin nişancılardan işkillenmiyorsanız, bırakınız önce sağınız sonra solunuzayı, önünüze bile bakmaya ihtiyaç duymuyordunuz. İnsan denen şeyi kıyıya köşeye atan hız çağının yerini yavaşlık ve bir nevi özgürlük gelmişti.

Birden eski İstanbul fotoğrafları geldi aklıma. Şu solda kenarından avlusunu gösteren bi kışla vardı, bu cami duvarı böyle yavan değildi, sıra sıra dükkanlar yok muydu şuracıkta diye muratbelgeleşmenin içten olmadığı bir atmosfere bürünmüştüm. Neyse ki helikopter sesleri, canlı yayın arabalarının jeneratörleri bu rüyadan beni hemen uyandırdı. Obama'yı sanki Tophane yokuşundan altında leğenle kayacakmış gibi tetikte bekleyen belki yüzlerce gazatacı vardı. Orayı da geçtikten sonra adımlarımı sıklaştırıp sonu Mabel'e çıkan paralel sokağa girdim. Sadece insanlar vardı yine orada da. Keşke hep yürüsek dedim, bu sahil yolunu iptal etsek tepelerden gitseler nerelere gidecekse arabalar, sonra inseler finikülerlerle diye iç geçirdim. Düşünsenize ne güzel olur.

Dört şerit afsalt yol için üzeri kapatılan canım rayları; oraya buraya taşınarak piç edilen, denizde batırılan, mahfedilen güzelim binaları, banilerini düşünmeden; medenileşmeden modarnlaşen taşralı kafalarımızda sadece kendimiz için bile böyle bir düş kurulabilir. Tek düşümüzün ne yazık ki İstanbul için olması da ayrı bir üzüntü. Ülkeyi tutan tek bir mıh olmasaydı keşke de bir sürü çiviyle sabit dursaydı. Bu noktada sözü densiz bir bakana zamanında -soru mühim değil- güzel bir cevap vermiş Arat Dink'e bırakalım.

"Hayır, aynı olmazdı. Süper olurdu. Sen ne diyorsun? Bütün ülke üç noktaya birikmez, kırk küsur merkez olurdu. Yirmi, otuz yıllık fidan hayatlarımız değil, kadim bir orman gibi kültürümüz olurdu. Anasının doğduğu yerde doğabilirdi herkes, işte o zaman ülke, “memleket” olurdu... "

mai.

2009-04-08T12:20:00.010+03:00

bugünden itibaren önümüzdeki birkaç gün için, bir nebze sessizliğe bürünmüş çok sevgili canimagelnoktabiloksıpotnoktakom'un fon müzüü: pik.

"giderayak salladınız" nidaları, insört edilmekten gına gelinmiş fotoğraflar, iş olmayaydı ne iyiydi şımarıklıkları, sen de olaydın ne güzeldi serzenişleri, normalde 10 dakikada gidilen yolun 40 dakikada gidilmesi, o-bamya'ya ithaf edilen bayramlık ağızlar, çekmeyen telefonlar, baader meinhof sonrasında hak vermeler, film sonunda kafada kalan soru işaretlerine pek şahane bir gönderme olmuş olan "cevap" eşliğinde akan cast, duyulan şarkıyla aklın bir anda romalara gidivermesi, ordan kadıköy'e kes(k)in dönüş, bir hoş haller, bir garip bencileler, UH'ların kolay yetişmiyor olduğunu bilmek, buna istinaden içte oluşan buruk sevinç, annenin artçı kaygıları, ne var ki istanbul'un da bir deprem bölgesi olması, kafanın allak bullaklığına ayna tutan bu pek allak bullak yazı, eşliğinde.

2009-03-31T01:14:00.010+03:00

(Anthony McCall - Between You and I)

Baharın gelişini İstanbul'umuzun simgeleri lalelerin çimleşerek dört bir yanda, refüjde falan açmaya başlamasıyla anlamıyoruz elbet. Başka güçler var bizdeki farkındalığın arkasında. Baharın getirdiği "yorgunluk vs. duyguların uyanışı"nın ilk raundunu yorgunluğun almasına bakılmamalı. Hızla harekete geçilmeli, dışarı çıkarken muhakkak aynaya dönüp dönüp bakılmalı, güzel kokular sürünülmeli, elinizi nereye koyacağınızı bilememenizi, onun beline koymak istemeniz tayin etmemeli, neticede bu bahar fırsatları kaçmamalı, bahar yeniden gelse de, hiçbiri bi sonrakini tutmuyor (mesela ikinci bahar), kokular da kayıp oluyor, korkular da.

her gene kon.

2009-03-28T16:29:00.003+02:00

böyle şeyler de yapılıyor memleket sınırları dahilinde. bunları görünce ben durduğum yerde keyifleniyorum. gör, sen de keyiflen sevgili okuyucu. bunu bana gösterdiğin için sana, (ne alaka şimdi) popoma bakıp da "zenci kıçına benzemiş seninkisi" dediğin için de sana teşekkür ederim.

2009-03-18T20:44:00.017+02:00

pik.

"wrong" alt metinli bir proje yetiştirme telaşesi daha nihayete erdi. Rutinlerimiz yine sahnedeydi, yine çizmeler-çizememeler... İçmeler, uyumak isteyip uyuyamamalar, sabaha bağlanırken uykuyu iyice ağırlaştıran geceler, kahveler, ishal boku layerlar, dumanlar, yudumlar, duygular, karışıklıklar... Bu süreç bir şekilde sona erdi, benim aklımda en çok, depeşmod'un bir tıkla odamıza dahil oluverip, WRONG! diye haykırması, o anda süregelen kimi eylemlerin aslında bu kalıba tamamen uyuvermesi kaldı.

Şarkıyı pek beğenmiş olmamdan kelli, döndür döndür dinler hallerimde, dün iş çıkışı gidiş istikametine ters oturmuş dışarıya boş bakar halde tramvayda yol alırken, yine bu şarkı çalmaya başladı. Ben de şarkıyı fona oturtup her gün geçtiğim yola bir de yalan yanlış bakayım duygusuyla doğrulmuşken, şarkının girişiyle itibaren ters giderken dinlemenin ayrı bir hazzı olduğunu farkettim. Ki bu sadece benim hissiyatımdı, ona da eminim. Kendi kendime "iyi ki videodaki adam da ters gitmiş lan, ne güzelmiş" düşüncelerine bürünüverdim. Sonrasında evime yürümekteyken, şarkının tekrar çalmaya başlamasıyla maykıl ceksın oluvermeyi istedim ben. Nedendir bilinmez. Tabi.

S: bu bilgisayar böyle kapanıyo muydu ya?

Y: kapandı mı?

S: kapandı.

Y: kapanıyodu.

2009-03-15T23:53:00.011+02:00

(David Shrigley - Rock Band)

Geçenlerde bir arkadaşlarımla müziğin geleceği ve gelince göreceği hallerinden bahsederken herkesin kendi müziğini yapıp -artık emprovize mi yoksa teknolojinin her cami avlusuna bıraktığı yavan profesyonellik mi o kısmını bilemeyeceğim ama- süregelen müziğin icrasının tabana doğru yayılmasında son noktaya/zerreye ulaşacağından bahsedildi. Ben ben bu görüşe pek katılamadım. Hatta bunu bir örnekle söylerken sanırım tepki çektim. "Gerçi burda hissedilmişi var. Ben niye içimdeki hissiyatla elime sazı kapayım" türevi bir lakırdı ettim. Bu insanın aczini göstermesi ya da instant hisler/24 saatte kapınızdasını falan değil sınırlarını bilmesiyle alakalı belki de. Bazıları müzik konusunda "gifted" diye bizim muhasebecilik yapmamız gerekmez elbet. Ama insanın ne istediğini bilip ona göre müzik yapması da çok saçma geldi.

2009-03-12T14:05:00.011+02:00

Hayatımda müzik namına tat/ptığım ilk idolum Beatles'tı. Üzerinden yüzbinlerce kafayormalar, binlerce yorum, işte sayısal olarak azalan zihinsel faaliyet hanesinde artan şeyler falan yapılmışken; o düşünce kalabalığında onları dinlerken yine de sizi çıplak hissettirmez, daha doğrusu çıplakken bile edep yerlerinizi kapatmanız gerektiğini hissettirmez. Dinledikçe sanki büyük patlamalarla değil de minik jestlerle sağlamlaşmış bi arkadaşınız varmış gibi hissedersiniz. Bazen yüz oluyor işte, aynı yüzü her gördüğünüzde nasıl sıkılamıyorsak, aynı şarkıyı binlerce kez dinlesek de yine de baygınlık ve buhran halinden ziyade huzurla karışık bir güven hissiyle dolarsınız.

Artık idolüm de kalmadı, Gugıl'da özgeçmişini didik edecek kimsem de. Camera Obscura da, benim için gösterişsiz bi arkadaş gibi. Sürekli beraber takıldığınızda, zamanla ilk izleniminizin önemi kalmıyor. Doyumsuzluğun bir numaralı düşmanı -en amiyane tabiriyle- tekdüzeliğin içindeki kıvrımlar bakmasını bilene.

Üçüncü albümleri My Maudlin Career nisan sonunda piyasaya çıkıcakmış, ama işte biz aylar öncesinden nasıl oluyorsa hatim edebiliyoruz yüzlerce kez şarkılarını. Geri sara sara hal olduğum Forest and Sands, "based on a true story" ile başlayabilecek bir yol filmi kıvamında. Sülo'nun yürümekle yolların aşınmaması hipotezini çürütmeye gönüllü biz uyuşuk gençler için birebir. Careless Love'ın girizgahı ve My Maudlin Career'in her zerresi beni benden alırken, French Navy ve Honey in the Sun'ın da albümün kendi çapında oturmaya mı geldikleri olmuş.

Son olarak sözü adının Tracyanne Campbell olduğunu öğrendiğim gönül ağrısını yumuşatan bu kadının laf ettim balkabağı sözlerine bırakıyorum "Söz konusu güfte yazmak olunca hiçbir zaman sert olamadım. Zaten onlara güfte de diyemem. Sadece bir ara yaşadıklarımın bir belgesi."

Lahmacuna Güzelleme

2009-02-27T21:08:00.009+02:00

Uzun zamandır içimizde sakladığımız lahmacun aşkımızı birbirimize itiraf ettikten sonraki ilk hedefimiz nezih bir lahmacuncu bulmaktı Taksim-Tünel hattında. Çerçeveci, dürümcü, retrocu, çaycı gibi özelleşmiş müesseselerin bile olduğu bu dükkan cangılında lahmacuncuyu kolaylıkla bulabileceğimiz düşünmüştük. Lakin hiçbir şey göründüğü gibi değildi. Lahmacuncu cins ismin önüne bir de nezih gibi zorlayıcı bir sıfat ekleyince İstiklal ve çevre sokaklarında "Kolejin Çılgın Ayşesi" sendromu yaşadık. Öncelikle böyle özelleşmiş bir müessesinin olmadığı gerçeğiyle yüzleştik.

Neticede Yeni Galata köprüsünden geçerken gördüğümüz seyyar lahmacuncular bir müessese sayılmazdı. Üstelik yaydıkları koku da nezih sıfatını geçtik, bahsi geçmeyecek diğer sıfatları bile barındırmıyordu. Bu sıfatlara örnek vermek gerekirse, hijyenik, taze, kıymalı.

Neden sonra aklıma Söz Fato'da ve yine sözün Fato'da olduğu bir an geldi "İstanbul lahmacun kokuyor". Belki de biz yanımızdan geçen havalı insanların çakma parfümlerinden bu kokuyu alamadık. Hemen beş duyumuzun başka bir organını göreve çağırdık. Gözler. Ama bunun da yeterli bir oryantiring gereci olmadığını anlamamız uzun sürmedi. Galatasaray'da yeni açılan Konak isimli restaurant(restoran okunur) bizi paralize etmişti. Son zamanlarda kebabın ve kebapçıların sınıf atlamasına sevinmedik değil ama dükkanların fayans allah fayanslıktan, hasta adam Osmanlının son çırpınış cafcafasına terfi etmeyi bizi korkuttu. Kebapçılarda saatler yüzyıl geri alınmıştı bile.

İlerlemekten başka çare yoktu. Adımlarımız sıklaştıkça utancımız da aynı paralellikte ilerliyordu. Ve en nihayetinde Starbucks'larla yarışabilecek mantarlıktaki yeni bir Konak restoranı Tünel meydanında bizi bekliyordu. Tentesinde yazan "kebap ve lahmacun salonu" ve diğer şubelerinde olduğu dışarıdan okunabilen iç daharasyonuyla adeta ateş bizi çağırıyordu. Üst katta pencere kenarında güzel bir yer edindikten sonra lahmacunlarımızı beklemeye koyulduk. Pilavdaki pirinç-su oranıyla orantılı olarak yediğimiz (suyun oranı bana ait) lahmacunlar bizi fazlasıyla tatmin etti (hepimiz nurçintaya'yız). Kolonyalı mendillerimizi alıp dışarı çıkarken içimizdeki sevinç dalgasına midemizdeki soğan halkaları eşlik ediyordu.

Konak Kebap Fotoğrafları için Tıklayınız

Girizgâh

2009-02-27T15:55:00.010+02:00

Doğrunun yanlışın, güzelin çirkinin göreceliğine güç yetmezken, bizim kafalarımız biraz fazla uyuşuyorken, yarı şaka yarı ciddi mevcut blogları kendimizce editleyip büdütlerken, bu cana gelme durumları söz konusu oldu. Oldu beri de daha şu tepeye (onun adının ne olduğunu Onur biliyor) koyacağımz fotoğrafın ne olduğuna karar verememişken, amatörlüğümüzün tadına doyamazken, "şurdaki pempeliği nasıl yok ediceeeeğz?" şapşallıklarımızı serim serim sergilemekten en ufak gocunmazken, kendi çapımızda ortaya çıkardığımız (powered by Onur&Tacim) biloğumuza böyle bikbiklemek çok zevkli. Oldu gözlerimiz doldu. Ne de güzel oldu.

2009-02-17T02:00:00.025+02:00

(Lisa Rienermann - Type the Sky)

Her ne dersek diyelim insan bi noktada kendini ifade etme derdine düşüyor. Bizim derdimiz tabii ki elimizi taşların altına koymak değil. Dünyanın bir tam dönüşüne bile yetişemezken; her şey gözümüzün önünden akıyor da akıyor, unutuluyor. Sözün uçtuğu sıralarda biz de dedik neden yazmayalım. Yazalım ama nasıl? İşte böyle düşüncelere gark olmuşken bu blog çıktı ortaya.

Biz size kocaman güneş gözlüklerimizle poz kesemeyiz, biz neysek oyuz; profil fotoğraflarımıza çocukluk fotoğraflarımızı koyamayız, biz zaten şiriniz; "müziğin haşarı çocuğu yine yaptı yapacağını" gibi iddialı sözlerimiz ya da on üzerinden dört verebilecek bir otoritemiz yok kimselere; hatırlamaya değer ne varsa onu da bizi mutlu ediyorsa yaparız, insan eli değmiş her yaratıya da söyleyecek sözümüz vardır.

Biz bi garibiz işte, belki annelerimiz küçükken fanilalarımızı külotlarımızın içine soktu diye.